Eylül geldi mi Bandırma’nın sokaklarının da sesi biraz değişiyor sanki. Yazın telaşı yavaş yavaş çekiliyor, sokaklar sakinleşiyor, denizin üstündeki ışık başka türlü düşüyor şehre. Sabahları hafif serinlik, akşamüstleri denizden gelen o tanıdık koku… İnsan fark etmeden biraz yavaşlıyor. Ben Eylül’ü severim. Belki de bir Başak burcu olduğum içindir. Eylül bana hep biraz düzen, biraz yenilenme, biraz da “hadi bakalım, yeniden başlayalım” duygusu verir. Yazın dağınıklığını toplamak, dolapları düzenlemek, yeni planlar yapmak, yapılacaklar listeleri hazırlamak… Evet, itiraf ediyorum; bundan biraz fazla keyif alıyorum.

Bir de okulun açılması var Eylül’de. Sokakların yeniden çocuk sesleriyle, okul çantalarıyla, aceleyle yürüyen gençlerle dolması bana hep güzel gelir. Şehir sanki uzun bir tatilden dönmüş gibi olur. Bandırma yeniden hareketlenir. Ama Eylül sadece başlangıç değildir. Biraz da vedadır. Yazın uzun günlerine, güneşin geç batışına, deniz kenarında saatlerce oturmalara yavaşça el sallamaktır. Neyse ki Bandırma’da deniz var. İnsan bazen hiçbir şey yapmadan kıyıda durup denize bakınca bile kendini toparlayabiliyor. Denizin huyu böyle; konuşmadan iyi geliyor. Sonbaharın en sevdiğim tarafı da bu galiba. Gösterişsiz güzelliği… Sararan yapraklar, serinleyen hava, akşamüstünün daha erken gelmesi, sokakların değişen rengi. Her şey biraz daha sakin, biraz daha gerçek.

Belki hayat da biraz Eylül gibidir. Bazı mevsimler biter, bazıları başlar. Kimi şeyleri geride bırakırken yenilerine yer açarız. Ve her yeni başlangıç büyük olmak zorunda değildir. Bazen bir sabah yürüyüşü, deniz kenarında içilen bir kahve, okul yolundaki çocukların sesi ya da yüzümüze çarpan serin bir rüzgâr bile bize “yeniden buradayız” dedirtmeye yeter. Ben Eylül’ü bu yüzden seviyorum. Hem şehrin yeniden hareketlenmesini hem de insanın kendi içinde biraz toparlanmasını hatırlatıyor. Üstelik Başak burcu olarak doğduğum ay olması da cabası.

Ne diyeyim… Eylül biraz benim ayım.
Bandırma’nın sonbaharı da ona ayrı yakışıyor.