Ne güzel söylemiş atalarımız: “Besle kargayı, oysun gözünü.” diye. Bu söz, öyle bir zaman gelecek ki yerli yerine oturacak çok anlamlı bir ifade olacaktır. Evet, hayat böyle işte; gün gelir, ekmek verdiğiniz eller sizi taşlar.

Düşünün bir kere; tükenmiş bir insanı allayıp pullayıp yeniden var ediyorsunuz. Aç kalmasın diye ekmeğinizi bölüşüyorsunuz. Üşümesin diye ceketinizi veriyorsunuz. Dara düşmesin diye elinden tutup insan içine çıkarıyorsunuz. Peki sonra ne oluyor?

İstediklerini elde edip ayağa kalkar kalkmaz ilk işi sizin omzunuza basmak oluyor. Artık karnı doyduğundan sizin sofranıza göz dikiyor, arkanızdan kuyunuzu kazmaya başlıyor. İşte o zaman anlıyorsunuz “Besle kargayı, oysun gözünü.” atasözünün ne demek olduğunu.

Kargaya nankör bir kuş derler; doymak bilmez, besleyeni tanımaz. Hain insan da öyledir; yapılan iyilikleri çabuk unutur, zor gününde yanında olanları hatırlamaz. Bir de utanmadan döner ve der ki: “Siz bana ne yaptınız ki?”

Bu gibilerin fıtratında nankörlük olduğundan ne yapsanız yaranamazsınız. İş güç sahibi yaparsınız, arkanızdan iş çevirirler. Evinize alırsınız, evinize göz dikerler. Sırrınızı verirsiniz, ertesi gün çarşıda pazarda satarlar. Kısacası menfaat bitti mi karga uçup gider; gittiği yerde başlar gözünüzü oymaya… Onun için demiş atalarımız: “İyilik yap denize at ama kargaya atma.” diye.

Elbette iyilik yapılacak; yalnız gözünüz açık olacaksınız. Kargayı besleyecekseniz mesafenizi koruyacaksınız, yoksa gözünüzden olursunuz. Bu memlekette en tehlikeli insan, iyilik bilmeyendir. Allah kimseyi hainin, nankörün eline düşürmesin; kimseyi hainin sofrasına muhtaç etmesin.

Siz siz olun, ekmeğinizi paylaşın ama gözünüzü koruyun. Ne yaparsanız yapın kargayı mutlu edemezsiniz; beslersiniz, beslersiniz, gün gelir en derinden oyar gözünüzü. Eee, insanoğlu ne ekerse onu biçecektir.